Գեղեցիկը մերն է

Չգիտեմ, որ միտքն ինձ ավելի երջանկացրեք, այն որ պետք է կրկին այցելեինք «Ժայռ», թե որ ֆիզկուլտուրայի քննությունը հենց այնտեղ էինք հանձնելու։

Կխեղդեմ իմ մեջ լռության լացն ու ․․․

Մարդը գնում է դեպի ամբոխի աղմուկը, որպեսզի խեղդի իր մեջ սեփական լռության լացը…
-Թագոր

Ես էի խելագար, թե դուք էիք ուրիշ

Ինչու էին նրանք միայն վատը նկատում ու հաճախ թերագնահատում ինձ: Երբեք «ապրես» չէին ասում, միայն ստիպում էին թրջել աչքերս, իսկ հետո կուլ տալ արցունքներս:

Հողն իր արցունքներով է պահպանում ժպիտի իր գույնը...

• Հողն իր արցունքներով է պահպանում ժպիտի իր գույնը…

Ռաբինդրանաթ Թագոր, «Թափառող թռչուններ» (Հնդկական պոեզիա)

Մենք հակապատկերներ ենք...

Ցու՞րտ է տունդ.
մի արև եմ ծրարում, փոստում եմ քեզ համար ....
բառի մեջ մի աստղիկ դիր
ու առաքիր իմ երկինքը.
Շատ եմ մութ: 

-Մանուչեհր Աթաշի

Էլ ու՞մ ենք ջերմացնելու․․․

Դու չես վախենում տգեղ երևալուց, այդ իսկ պատճառով դառնում ես էլ ավելի գեղեցիկ։

Սիրեցի մեզ, սիրեցի Սևանը

Չգիտեմ էլ որտեղից սկսել, երևի այնտեղից, որ այդ ամենն ասես երեկ չլիներ, լրիվ ուրիշ տեղ, ուրիշ ժամանակ՝ հեռու ամենօրյա հոգսերից ու մտածմունքներից։

Մարդը կանգնեց...

-Փողոցում հանկարծակի ամենինչ կանգնեց ու պարուրվեց փոթորիկի մեջ...-

Գոռում էին ամպերը

Կարծես թե պատուհանը բացելու ժամանակն է։ Ահա քամին կրկին խաղում է դեմքիս, մազերիս հետ, հով անում, երբեմն էլ՝ ստիպում փշաքաղվել։    

Անխիղճ՝ մեռածի հաշիվ կամ տանջված ու խղճով

Խիղճը բազմաճյուղ է, որպես մի հատկանիշ՝ այն դժվար է ընդունել։ Իզուր չեն ասում բարեխիղճ, քանի որ հենց բարությունն է ամենակարևոր ճյուղը։ Այն մարդը, ով ձեռք է բերել այդ խիղճն իր մեջ  տարիների ընթացքում,  կարելի է համարել լավ մարդ, խիղճն էլ՝ որպես լավ հատկանիշ։

Մաքրվելու ժամանակն է

Դու երբեք չես կարող հեռանալ ինձանից, քանի որ սրտիցս երբեք ոչ մեկը չի հեռանում։ Ֆիզիկապես դա հնարավոր է, բայց ոչ սրտի մակարդակով: Նրանք, ովքեր կարողանում են մտնել այնտեղ, դառնում են մշտաբնակ։

Հանգստությունն ինքնին մեր մեջ է

Երազում ենք գտնել հանգստություն , չիմանալով որ հանգստությունն  ինքնին մեր մեջ է...

Այնտեղ, որտեղ միշտ սպասում են

Թե զայրացած լինես շուրջդ տիրող մշտադալար անարդարությունից, տխուր` չստացված օրվանից կամ պարզապես հոգնած ամեն ինչից, մի՛ փորձիր փախչել հեռու՝ փնտրելով մշտական թաքստոց, այլ պարզապես գտիր քեզ համար ուժ հավաքելու և վերականգնվելու մի փոքր անկյուն։ 

Թոշնած գարունը

Մոտավորապես 11 հոգանոց փոքրիկ խումբը շաբաթ օրը շարժվեց Բյուրական։

Ախ՜ այդ գարունը

Գարունը այն եղանակներից է երբ մարդիկ ինչ-որ չափով փոխվում են

Ես էլ լուսինն էի

Նորից սկսեցին փակվել դռներն ու մնացի արանքում։ Այնպես էին սեղմում, ասես հավերժ մնալու եմ այնտեղ։

Ջնջել եմ ինձ

Նրանք բոլորն ունեին մի մեծ թերություն. նրանք` դու չէիր։ Բայց ունեին նաև մի մեծ առավելություն՝ նրանք սիրում էին։ Գուցե մեկ օրով ու ամբողջ ախարհին հայտարարելով, գուցե նաև ուժեղ ու իրական, բայց համեստաբար լռելով։

Օվկիանոսի հատակին

Մարդիկ այնքան վստահ են վիրավորում՝ մեկ րոպե անգամ չմտածելով դրանից առաջ: Բայց եթե իմանային, թե այդ մի խոսքն ինչքան խորը վերք կարող է պատճառել դիմացինին, գուցե սկսեին մտածել: Երբ ասողն արդեն չի էլ հիշում, բայց հասցրած է լինում ամբողջովին փոխել դիմացինի կյանքը: Քանի որ որքան էլ ցավոտ լինի՝ հաճախ դիմացինի կարծիքը ձեր մասին դառնում է հենց ձեր սեփականը:

Լինենք այնպիսին ինչպիսին կանք

Մտքերը ,որ շարունակ պտտվում են մեր գլխում....

Մեզանից մեկն այստեղ չէ

Չգիտեմ՝  ես արդյոք դեռ կա՞մ քո մտքերում, ապրու՞մ եմ դեռ այն նեղ ու փոքր անկյունում, որտեղ ստիպված էիր լինում կանգնել, երբ պատժում էին քեզ: Բայց դու հասուն ես արդեն․․․

Մի՞թե դժվար է

Թումանյանն օգնեց ինձ հասկանալ, թե ո՞րն է իմ առաքինությունն այս կյանքում:

Մի ձևացրեք

Մեծ ցավը էն չէ , որ ձևացրածը ներկայացնում ենք.

Երբ ազատ է ոգին ...

Ոգին ազատ է, երբ նրան խոսելու ու զգալու իրավունք են տալիս:

Մի՛ սպառիր ուժը հոգուդ մտածմունքով կարճատես

Ինչպես Տերյանի, այնպես էլ Թումանյանի կողքով չկարողացա անտարբեր անցնել։

Ափսոս, որ սիրեցի վատ անվախությունդ

Ես քեզ սովորեցրի թռչել, իսկ դու չվեցիր ինձանից հեռու՝ ընտրելով տաք երկրները այն դեպքում, երբ քեզ մի ամբողջ աշխարհ էի նվիրել։

Արկածների սկիզբը

Արդեն չորս օր է՝ ինչ վերադարձել ենք Ծաղկաձորից, բայց ես դեռ այնտեղ եմ։
Տրամադրությունս շարունակում է մնալ բարձր և ժպիտները չեն պակասում դեմքիցս, այլ ընդհակառակը կրկնապատկվում են՝ տեսնելով ծաղկաձորցի ընկերներիս։

Կա անամոք մի տխրություն ամեն ինչում․․․

Կարդում ու կարդում եմ Տերյան, բայց չեմ հագենում։ Որոշեցի ընտրել մեկ բանաստեղծություն, սակայն չստացվեց։ Բոլորն են իմը ՝ կարծես գրված  հենց իմ անունից։

Ներշնչանքը փոխում է ամեն ինչ.

<<Կործանվելու ամենահավաստի միջոցն այն է, երբ ինքդ նախապես համոզված ես, որ կկործանվես:>>

Խենթ չենք, պարզապես դուրս ենք կաղապարներից

Պարելով կրթահամալիրի մուտքի մոտ՝ ոգեշնչված գնացինք հայոց լեզվի օլիմպիադային։ Արդեն ուշանում էինք, երբ պարզվեց, որ կանաչ տետրը որպես սևագիր պարտադիր է։ Ժամանակ չկար խանութ մտնելու։

Կյանքը ծայրահեղությունների կծիկ է

Այսօր մենք ունենք այն, ինչ ունենք, բայց կարող էինք ունենալ ավելին:

Զգացմունք, թե դատողություն

Կարդացի Վահան Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը և Կոստան Զարյանի «Հայության կոչումը» նյութը:
Կարծում եմ՝ դրանք նման են իրար: Ամենամեծ նմանությունը այն է, որ երկու գրողներն էլ կողմ են Հոգևոր Հայաստանին: Երկու գրողներն էլ ուրանում են «ծխնելուզային և ստամոքսային Հայաստանը», ասել է թե՝ շքեղ շենքերի Հայաստանը:

Հայրենիքի համն ու հոտը

Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը կարդացողները անհնար է, որ չփոխեն իրենց հայացքները։

Պատերը ապրում են ....

«...Շենքերն էլ են տխրում, ինչպես մարդիկ, պատերն էլ հիշողություն ունեն։

Վայրի ծաղիկները

Իսկ դու երբևէ՞ նայել ես հայելու մեջ: Զգացե՞լ ես, թե ինչքան գեղեցիկ ես՝ ծաղկի նման։

Երբ մարդիկ ձևացնում են...

Կորցնելով ինքդ քեզ՝  գտնում ես ցնորք, ինչ-որ մի աներևույթ ուրախություն:

Ծիածան` նորից ապրեցնելու համար

Չգիտեմ՝ ինչու ուզեցա խոսել Միսաք Մեծարենցի «Ծիածանի» մասին:

Չասվածը միշտ էլ կսպանի

Գիտեմ՝ դու վատը չես, ինչպես թվում էր, ինչպես պնդում էին ուրիշներն, ու ինչպեսփորձեցիր հասկացնել։

Երջանկության բաղադրիչները

Միսաք Մեծարենց. մարդ, ով այդքան տենչալով անձնական ուրախություն, գրում էր անանձնականի մասին։

Մեծարենցը՝ ներշնչման աղբյուր

Պահեր

Միակ մարդը՝ ես եմ

Ցուրտ ձմեռ էր, մեկ էլ հանկարծ անձրև սկսվեց։ Շատ անսպասելի էր դիտել այդ տեսարանը։ Հունվարյան գիշեր է, իսկ ձյունն անձրևի տեսքով է գալիս։

Գունավոր երազներ ...

Ի՞նչ է ձյունը, մարդիկ սովորաբար ձյունը կապում են ամանորյա   հրաշքի հետ, իսկ շատերը ձյունը ներկայացնում են մաքրության սիմվոլ, սպիտակ վերմակ,  ճերմակ ամպիկներ, թեթև փաթիլներ, կամ էլ՝  ուղղակի ձյուն, ուրիշ ոչինչ: 

Դու շարունակիր հաշվել աստղերը

Դու ընկել ես, բայց ինձ է ցավոտ։ Վերքդ մեծ չէ, միայն ես եմ տեսնում։

Երջանկությունը մեր շուրջը թափված է

Բոլորը հավատում էին գալիք ամանորյա հրաշքներին, նոր հնարավորությունների ձեռքբերմանը, բայց երևի հիասթափություն ապրեցին:

Մի փոքրիկ դռնակ...

Ինձ թվում է՝ մեր հոգում կա մի սենյակ, որի դուռը չենք ուզում բացել. ինքներս մեզ հետ կռիվ ենք տալիս՝  բացել, թե չբացել այն:

Կյանքը այլ կերպ սկսենք

Ու սպասենք հրաշքների ...

Անխուսափելի քո կեղծ ժպիտը

Գեղեցիկ են լուսավորված երևանյան փողոցները, բայց ես կրկին սովորությանս համաձայն հայացքս բարձրացնում եմ դեպի վեր։ Ու չտեսնելով այն հին լուսինը՝ հասկանում եմ, որ այն էլ ինձ նման խամրել է։

Դառնալ ավելի լավը

Արագ անցավ, բայց որքան բան հասցրեց տալ այս տարին` բազում ձեռքբերումներ, ինչու չէ նաև՝ բացթողումներ: Կրկին լայնացան փորձի ու գիտելիքի շրջանակները։

Ու հանկարծ ամեն ինչ շրջվում է գլխիվայր.....

Նայում ես փողոց ու տեսնում շատ մարդկանց....

Միայնակ եսերը

Ֆիզիկական մարմինը մեկն է, իսկ հոգևորները՝ շատ։

Դարձեք անիրական

Եթե հեքիաթ ես գտնում, անտարբեր մի անցիր կողքով , նետվիր դեպի այն ու ապրիր  նրանով, գուցե անիրականությունը թողնի քեզ հասկանա՞լ մարդկանց ...