Showing posts with label Սոնա Մայիլյան. Show all posts
Showing posts with label Սոնա Մայիլյան. Show all posts

3 May 2016

Մենք հակապատկերներ ենք...

Ցու՞րտ է տունդ.
մի արև եմ ծրարում, փոստում եմ քեզ համար ....
բառի մեջ մի աստղիկ դիր
ու առաքիր իմ երկինքը.
Շատ եմ մութ: 
-Մանուչեհր Աթաշի

25 April 2016

Մարդը կանգնեց...





-Փողոցում հանկարծակի ամենինչ կանգնեց ու պարուրվեց փոթորիկի մեջ...-

5 April 2016

Հանգստությունն ինքնին մեր մեջ է






Երազում ենք գտնել հանգստություն , չիմանալով որ հանգստությունն  ինքնին մեր մեջ է...

31 March 2016

Ախ՜ այդ գարունը






Գարունը այն եղանակներից է երբ մարդիկ ինչ-որ չափով փոխվում են

5 February 2016

Ներշնչանքը փոխում է ամեն ինչ.




<<Կործանվելու ամենահավաստի միջոցն այն է, երբ ինքդ նախապես համոզված ես, որ կկործանվես:>>


29 January 2016

Պատերը ապրում են ....



«...Շենքերն էլ են տխրում, ինչպես մարդիկ, պատերն էլ հիշողություն ունեն։

24 January 2016

Երբ մարդիկ ձևացնում են...


Կորցնելով ինքդ քեզ՝  գտնում ես ցնորք, ինչ-որ մի աներևույթ ուրախություն:


10 January 2016

Գունավոր երազներ ...




Ի՞նչ է ձյունը, մարդիկ սովորաբար ձյունը կապում են ամանորյա   հրաշքի հետ, իսկ շատերը ձյունը ներկայացնում են մաքրության սիմվոլ, սպիտակ վերմակ,  ճերմակ ամպիկներ, թեթև փաթիլներ, կամ էլ՝  ուղղակի ձյուն, ուրիշ ոչինչ: 

4 January 2016

Մի փոքրիկ դռնակ...





Ինձ թվում է՝ մեր հոգում կա մի սենյակ, որի դուռը չենք ուզում բացել. ինքներս մեզ հետ կռիվ ենք տալիս՝  բացել, թե չբացել այն:

16 December 2015

Դարձեք անիրական





Եթե հեքիաթ ես գտնում, անտարբեր մի անցիր կողքով , նետվիր դեպի այն ու ապրիր  նրանով, գուցե անիրականությունը թողնի քեզ հասկանա՞լ մարդկանց ...