Զգացմունք, թե դատողություն

Կարդացի Վահան Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը և Կոստան Զարյանի «Հայության կոչումը» նյութը:
Կարծում եմ՝ դրանք նման են իրար: Ամենամեծ նմանությունը այն է, որ երկու գրողներն էլ կողմ են Հոգևոր Հայաստանին: Երկու գրողներն էլ ուրանում են «ծխնելուզային և ստամոքսային Հայաստանը», ասել է թե՝ շքեղ շենքերի Հայաստանը:

Մեծարենցը՝ ներշնչման աղբյուր

Պահեր

Երանի որոց ոչ իցէ տեսեալ եւ հաւատասցեն

Կան բաներ, որոնք մենք չենք տեսնում, բայց չենք դադարում երազել դրանց մասին:

Ներկայի գույները

Երազներում էլ կյանք կա: Այնտեղ էլ հենց ապրում են բոլոր մեր պահերը... Պահերը քայլող հիշողություններ են կյանքում:
Երբեմն տանում են մեզ հետ՝ անցյալ կամ ապագա, բայց վախենալուն այն է, որ մենք ներկայում չենք ապրում:
Ներկայի գույները հավերժացնում են ապագան...
Անիրական, թե իրական... ինչ էական է՝ ինչպիսին են: Նրանք միշտ պահում են մեզ երազում...

Տիարը՝ մեզ նվեր

Մարդը գիրք է

Ավելացավ ևս մի գիրք իմ ընթերցվածների շարքում: Գիրք, որի ամեն էջը թերթելիս աչքերս կորցնում են իրենց փայլը:

Մենք շարժվում ենք առաջ՝ հիշողությունները չմոռացած

Դանիել Վարուժանը հայ զինվորի տեսքով գրող է ինձ համար:

Անձայն հյուրը...

Ոչինչ չի փոխվի

Համո Սահյանը մեր այն բացառիկ գրողներից է, ով գրում է այնպես, որ թախիծն ու ժպիտը հասկանալի ու հասանելի է դառնում շարքային ընթերցողի համար:

Ես ու իմ «Շողակնը»

Ինձ համար 2014 ուս.տարին ներկայացավ նորություններով լի: 
Այն արթնացրեց իմ մեջ թաքնված ստեղծագործ աղջնակին: Ահա մի օր, ինձ հյուր եկավ «Շողակն» 

էլէկտրոնային ամսագիրը:

Անգույն երանգը

Արևը առավոտյան շողում էր, նրա փայլերը իջնում էին իմ դեմքին, բայց...ես զգում էի սառը քամի։