Արկածների սկիզբը

Արդեն չորս օր է՝ ինչ վերադարձել ենք Ծաղկաձորից, բայց ես դեռ այնտեղ եմ։
Տրամադրությունս շարունակում է մնալ բարձր և ժպիտները չեն պակասում դեմքիցս, այլ ընդհակառակը կրկնապատկվում են՝ տեսնելով ծաղկաձորցի ընկերներիս։

Կա անամոք մի տխրություն ամեն ինչում․․․

Կարդում ու կարդում եմ Տերյան, բայց չեմ հագենում։ Որոշեցի ընտրել մեկ բանաստեղծություն, սակայն չստացվեց։ Բոլորն են իմը ՝ կարծես գրված  հենց իմ անունից։

Ներշնչանքը փոխում է ամեն ինչ.

<<Կործանվելու ամենահավաստի միջոցն այն է, երբ ինքդ նախապես համոզված ես, որ կկործանվես:>>

Խենթ չենք, պարզապես դուրս ենք կաղապարներից

Պարելով կրթահամալիրի մուտքի մոտ՝ ոգեշնչված գնացինք հայոց լեզվի օլիմպիադային։ Արդեն ուշանում էինք, երբ պարզվեց, որ կանաչ տետրը որպես սևագիր պարտադիր է։ Ժամանակ չկար խանութ մտնելու։

Կյանքը ծայրահեղությունների կծիկ է

Այսօր մենք ունենք այն, ինչ ունենք, բայց կարող էինք ունենալ ավելին:

Զգացմունք, թե դատողություն

Կարդացի Վահան Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը և Կոստան Զարյանի «Հայության կոչումը» նյութը:
Կարծում եմ՝ դրանք նման են իրար: Ամենամեծ նմանությունը այն է, որ երկու գրողներն էլ կողմ են Հոգևոր Հայաստանին: Երկու գրողներն էլ ուրանում են «ծխնելուզային և ստամոքսային Հայաստանը», ասել է թե՝ շքեղ շենքերի Հայաստանը:

Հայրենիքի համն ու հոտը

Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը կարդացողները անհնար է, որ չփոխեն իրենց հայացքները։

Պատերը ապրում են ....

«...Շենքերն էլ են տխրում, ինչպես մարդիկ, պատերն էլ հիշողություն ունեն։

Վայրի ծաղիկները

Իսկ դու երբևէ՞ նայել ես հայելու մեջ: Զգացե՞լ ես, թե ինչքան գեղեցիկ ես՝ ծաղկի նման։

Երբ մարդիկ ձևացնում են...

Կորցնելով ինքդ քեզ՝  գտնում ես ցնորք, ինչ-որ մի աներևույթ ուրախություն:

Ծիածան` նորից ապրեցնելու համար

Չգիտեմ՝ ինչու ուզեցա խոսել Միսաք Մեծարենցի «Ծիածանի» մասին:

Չասվածը միշտ էլ կսպանի

Գիտեմ՝ դու վատը չես, ինչպես թվում էր, ինչպես պնդում էին ուրիշներն, ու ինչպեսփորձեցիր հասկացնել։

Երջանկության բաղադրիչները

Միսաք Մեծարենց. մարդ, ով այդքան տենչալով անձնական ուրախություն, գրում էր անանձնականի մասին։

Մեծարենցը՝ ներշնչման աղբյուր

Պահեր

Միակ մարդը՝ ես եմ

Ցուրտ ձմեռ էր, մեկ էլ հանկարծ անձրև սկսվեց։ Շատ անսպասելի էր դիտել այդ տեսարանը։ Հունվարյան գիշեր է, իսկ ձյունն անձրևի տեսքով է գալիս։

Գունավոր երազներ ...

Ի՞նչ է ձյունը, մարդիկ սովորաբար ձյունը կապում են ամանորյա   հրաշքի հետ, իսկ շատերը ձյունը ներկայացնում են մաքրության սիմվոլ, սպիտակ վերմակ,  ճերմակ ամպիկներ, թեթև փաթիլներ, կամ էլ՝  ուղղակի ձյուն, ուրիշ ոչինչ: 

Դու շարունակիր հաշվել աստղերը

Դու ընկել ես, բայց ինձ է ցավոտ։ Վերքդ մեծ չէ, միայն ես եմ տեսնում։

Երջանկությունը մեր շուրջը թափված է

Բոլորը հավատում էին գալիք ամանորյա հրաշքներին, նոր հնարավորությունների ձեռքբերմանը, բայց երևի հիասթափություն ապրեցին:

Մի փոքրիկ դռնակ...

Ինձ թվում է՝ մեր հոգում կա մի սենյակ, որի դուռը չենք ուզում բացել. ինքներս մեզ հետ կռիվ ենք տալիս՝  բացել, թե չբացել այն:

Կյանքը այլ կերպ սկսենք

Ու սպասենք հրաշքների ...