Հանգստությունն ինքնին մեր մեջ է

Երազում ենք գտնել հանգստություն , չիմանալով որ հանգստությունն  ինքնին մեր մեջ է...

Այնտեղ, որտեղ միշտ սպասում են

Թե զայրացած լինես շուրջդ տիրող մշտադալար անարդարությունից, տխուր` չստացված օրվանից կամ պարզապես հոգնած ամեն ինչից, մի՛ փորձիր փախչել հեռու՝ փնտրելով մշտական թաքստոց, այլ պարզապես գտիր քեզ համար ուժ հավաքելու և վերականգնվելու մի փոքր անկյուն։ 

Թոշնած գարունը

Մոտավորապես 11 հոգանոց փոքրիկ խումբը շաբաթ օրը շարժվեց Բյուրական։

Ախ՜ այդ գարունը

Գարունը այն եղանակներից է երբ մարդիկ ինչ-որ չափով փոխվում են

Ես էլ լուսինն էի

Նորից սկսեցին փակվել դռներն ու մնացի արանքում։ Այնպես էին սեղմում, ասես հավերժ մնալու եմ այնտեղ։

Ջնջել եմ ինձ

Նրանք բոլորն ունեին մի մեծ թերություն. նրանք` դու չէիր։ Բայց ունեին նաև մի մեծ առավելություն՝ նրանք սիրում էին։ Գուցե մեկ օրով ու ամբողջ ախարհին հայտարարելով, գուցե նաև ուժեղ ու իրական, բայց համեստաբար լռելով։

Օվկիանոսի հատակին

Մարդիկ այնքան վստահ են վիրավորում՝ մեկ րոպե անգամ չմտածելով դրանից առաջ: Բայց եթե իմանային, թե այդ մի խոսքն ինչքան խորը վերք կարող է պատճառել դիմացինին, գուցե սկսեին մտածել: Երբ ասողն արդեն չի էլ հիշում, բայց հասցրած է լինում ամբողջովին փոխել դիմացինի կյանքը: Քանի որ որքան էլ ցավոտ լինի՝ հաճախ դիմացինի կարծիքը ձեր մասին դառնում է հենց ձեր սեփականը:

Լինենք այնպիսին ինչպիսին կանք

Մտքերը ,որ շարունակ պտտվում են մեր գլխում....

Մեզանից մեկն այստեղ չէ

Չգիտեմ՝  ես արդյոք դեռ կա՞մ քո մտքերում, ապրու՞մ եմ դեռ այն նեղ ու փոքր անկյունում, որտեղ ստիպված էիր լինում կանգնել, երբ պատժում էին քեզ: Բայց դու հասուն ես արդեն․․․

Մի՞թե դժվար է

Թումանյանն օգնեց ինձ հասկանալ, թե ո՞րն է իմ առաքինությունն այս կյանքում:

Մի ձևացրեք

Մեծ ցավը էն չէ , որ ձևացրածը ներկայացնում ենք.

Երբ ազատ է ոգին ...

Ոգին ազատ է, երբ նրան խոսելու ու զգալու իրավունք են տալիս:

Մի՛ սպառիր ուժը հոգուդ մտածմունքով կարճատես

Ինչպես Տերյանի, այնպես էլ Թումանյանի կողքով չկարողացա անտարբեր անցնել։

Ափսոս, որ սիրեցի վատ անվախությունդ

Ես քեզ սովորեցրի թռչել, իսկ դու չվեցիր ինձանից հեռու՝ ընտրելով տաք երկրները այն դեպքում, երբ քեզ մի ամբողջ աշխարհ էի նվիրել։

Արկածների սկիզբը

Արդեն չորս օր է՝ ինչ վերադարձել ենք Ծաղկաձորից, բայց ես դեռ այնտեղ եմ։
Տրամադրությունս շարունակում է մնալ բարձր և ժպիտները չեն պակասում դեմքիցս, այլ ընդհակառակը կրկնապատկվում են՝ տեսնելով ծաղկաձորցի ընկերներիս։

Կա անամոք մի տխրություն ամեն ինչում․․․

Կարդում ու կարդում եմ Տերյան, բայց չեմ հագենում։ Որոշեցի ընտրել մեկ բանաստեղծություն, սակայն չստացվեց։ Բոլորն են իմը ՝ կարծես գրված  հենց իմ անունից։

Ներշնչանքը փոխում է ամեն ինչ.

<<Կործանվելու ամենահավաստի միջոցն այն է, երբ ինքդ նախապես համոզված ես, որ կկործանվես:>>

Խենթ չենք, պարզապես դուրս ենք կաղապարներից

Պարելով կրթահամալիրի մուտքի մոտ՝ ոգեշնչված գնացինք հայոց լեզվի օլիմպիադային։ Արդեն ուշանում էինք, երբ պարզվեց, որ կանաչ տետրը որպես սևագիր պարտադիր է։ Ժամանակ չկար խանութ մտնելու։

Կյանքը ծայրահեղությունների կծիկ է

Այսօր մենք ունենք այն, ինչ ունենք, բայց կարող էինք ունենալ ավելին:

Զգացմունք, թե դատողություն

Կարդացի Վահան Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածը և Կոստան Զարյանի «Հայության կոչումը» նյութը:
Կարծում եմ՝ դրանք նման են իրար: Ամենամեծ նմանությունը այն է, որ երկու գրողներն էլ կողմ են Հոգևոր Հայաստանին: Երկու գրողներն էլ ուրանում են «ծխնելուզային և ստամոքսային Հայաստանը», ասել է թե՝ շքեղ շենքերի Հայաստանը: