Փնտրեցի․․․․չգտնելով հորինեցի

Հոգուս դատարկությունը, ծանր քարերով լցված, կարծես նորից թեթևացավ։

Գեղեցիկը մերն է

Չգիտեմ, որ միտքն ինձ ավելի երջանկացրեք, այն որ պետք է կրկին այցելեինք «Ժայռ», թե որ ֆիզկուլտուրայի քննությունը հենց այնտեղ էինք հանձնելու։

Կխեղդեմ իմ մեջ լռության լացն ու ․․․

Մարդը գնում է դեպի ամբոխի աղմուկը, որպեսզի խեղդի իր մեջ սեփական լռության լացը…
-Թագոր

Ես էի խելագար, թե դուք էիք ուրիշ

Ինչու էին նրանք միայն վատը նկատում ու հաճախ թերագնահատում ինձ: Երբեք «ապրես» չէին ասում, միայն ստիպում էին թրջել աչքերս, իսկ հետո կուլ տալ արցունքներս:

Հողն իր արցունքներով է պահպանում ժպիտի իր գույնը...

• Հողն իր արցունքներով է պահպանում ժպիտի իր գույնը…

Ռաբինդրանաթ Թագոր, «Թափառող թռչուններ» (Հնդկական պոեզիա)

Մենք հակապատկերներ ենք...

Ցու՞րտ է տունդ.
մի արև եմ ծրարում, փոստում եմ քեզ համար ....
բառի մեջ մի աստղիկ դիր
ու առաքիր իմ երկինքը.
Շատ եմ մութ: 

-Մանուչեհր Աթաշի

Էլ ու՞մ ենք ջերմացնելու․․․

Դու չես վախենում տգեղ երևալուց, այդ իսկ պատճառով դառնում ես էլ ավելի գեղեցիկ։

Սիրեցի մեզ, սիրեցի Սևանը

Չգիտեմ էլ որտեղից սկսել, երևի այնտեղից, որ այդ ամենն ասես երեկ չլիներ, լրիվ ուրիշ տեղ, ուրիշ ժամանակ՝ հեռու ամենօրյա հոգսերից ու մտածմունքներից։

Մարդը կանգնեց...

-Փողոցում հանկարծակի ամենինչ կանգնեց ու պարուրվեց փոթորիկի մեջ...-

Գոռում էին ամպերը

Կարծես թե պատուհանը բացելու ժամանակն է։ Ահա քամին կրկին խաղում է դեմքիս, մազերիս հետ, հով անում, երբեմն էլ՝ ստիպում փշաքաղվել։    

Անխիղճ՝ մեռածի հաշիվ կամ տանջված ու խղճով

Խիղճը բազմաճյուղ է, որպես մի հատկանիշ՝ այն դժվար է ընդունել։ Իզուր չեն ասում բարեխիղճ, քանի որ հենց բարությունն է ամենակարևոր ճյուղը։ Այն մարդը, ով ձեռք է բերել այդ խիղճն իր մեջ  տարիների ընթացքում,  կարելի է համարել լավ մարդ, խիղճն էլ՝ որպես լավ հատկանիշ։

Մաքրվելու ժամանակն է

Դու երբեք չես կարող հեռանալ ինձանից, քանի որ սրտիցս երբեք ոչ մեկը չի հեռանում։ Ֆիզիկապես դա հնարավոր է, բայց ոչ սրտի մակարդակով: Նրանք, ովքեր կարողանում են մտնել այնտեղ, դառնում են մշտաբնակ։

Հանգստությունն ինքնին մեր մեջ է

Երազում ենք գտնել հանգստություն , չիմանալով որ հանգստությունն  ինքնին մեր մեջ է...

Այնտեղ, որտեղ միշտ սպասում են

Թե զայրացած լինես շուրջդ տիրող մշտադալար անարդարությունից, տխուր` չստացված օրվանից կամ պարզապես հոգնած ամեն ինչից, մի՛ փորձիր փախչել հեռու՝ փնտրելով մշտական թաքստոց, այլ պարզապես գտիր քեզ համար ուժ հավաքելու և վերականգնվելու մի փոքր անկյուն։ 

Թոշնած գարունը

Մոտավորապես 11 հոգանոց փոքրիկ խումբը շաբաթ օրը շարժվեց Բյուրական։

Ախ՜ այդ գարունը

Գարունը այն եղանակներից է երբ մարդիկ ինչ-որ չափով փոխվում են

Ես էլ լուսինն էի

Նորից սկսեցին փակվել դռներն ու մնացի արանքում։ Այնպես էին սեղմում, ասես հավերժ մնալու եմ այնտեղ։

Ջնջել եմ ինձ

Նրանք բոլորն ունեին մի մեծ թերություն. նրանք` դու չէիր։ Բայց ունեին նաև մի մեծ առավելություն՝ նրանք սիրում էին։ Գուցե մեկ օրով ու ամբողջ ախարհին հայտարարելով, գուցե նաև ուժեղ ու իրական, բայց համեստաբար լռելով։

Օվկիանոսի հատակին

Մարդիկ այնքան վստահ են վիրավորում՝ մեկ րոպե անգամ չմտածելով դրանից առաջ: Բայց եթե իմանային, թե այդ մի խոսքն ինչքան խորը վերք կարող է պատճառել դիմացինին, գուցե սկսեին մտածել: Երբ ասողն արդեն չի էլ հիշում, բայց հասցրած է լինում ամբողջովին փոխել դիմացինի կյանքը: Քանի որ որքան էլ ցավոտ լինի՝ հաճախ դիմացինի կարծիքը ձեր մասին դառնում է հենց ձեր սեփականը: