Կարծրատիպ

Չգիտես ինչու, որոշ մարդիկ, իմ կարծիքով՝ մեծամասնությունը, փակված են մի ընդհանուր կարծրատիպ-վանդակի մեջ: Ես այն կկոչեի «եթե- ապա»: Օրինակ՝ «եթե քրիստոնյա եմ, ապա մուսուլմանը թշնամիս է», «եթե հայ եմ, ապա ռուսը բարեկամս է», «եթե ոչ ոք չի սիրում մեկին, ապա ես էլ չեմ սիրում», «եթե մեծամասնությունը համաձայն է, ապա ես էլ եմ համաձայն»...

Միթե՞ պարտադիր է սպանել մարդուն՝ հասկանալու համար, որ նա ողջ է

Շատ քիչ մարդ կա, որ կարողանում է կանգնել վախի առջեւ եւ ասել՝ «ես քեզանից չե՛մ վախենում»:

Պարոն Յուրահատուկը

Գրականության արվեստը

Եթե ասեմ, որ շատ եմ գիրք կարդում, սուտ կլինի, սակայն դա չի խանգարում, որ ամբողջ հոգով սիրեմ գրականությունը: Կարդում եմ, երբ ազատ ժամանակ եմ ունենում, երբեմն՝ գիտակցելով, երբեմն՝ անգիտակցաբար: Շատ դեպքեր եմ հիշում, երբ անգիտակցաբար մի բան եմ կարդում, որը մնում է գիտակցությանս մեջ:

Վաղը գոյություն չունի

Մարդիկ հաճախ են ասում, ես վաղվանից նոր կյանք եմ սկսելու, վաղվանից քիչ եմ ուտելու, վաղվանից թողնելու եմ ծխելը... Ու դա ասես նրանց ուղեղում փակցված հայտարարություն լինի, որը ամեն օր կարդում են: Վաղը երբեք չի գալիս, քանի որ ամեն նոր օրը լինում է այսօր...

Խառնաշփո՞թ... վերջացրու՛

Հոգնել եմ ամեն անգամ լսելուց, որ դու չես հասկանում, որ դու չէիր ուզում, որ քո մոտ խառնաշփոթ է: Ամեն անգամ փորձում եմ օգնել, որպեսզի խառնաշփոթդ հավաքվի:

Եթե մի բանը կարող ես գործով ապացուցել, խոսքերդ իզուր մի վատնիր

Խոսքն առանց գործի՝ ոչինչ է.

Խոսքը գործով՝ ինչ-որ բան.

Գործն առանց խոսքի՝ ամեն ինչ:

Թումանյանը հավերժ է...

Ըստ իս, հաջողության են հասնում նրանք, ովքեր շողում են, լուսավորում են իրենց շուրջը, ինչպես աստղերն են լուսավորում գիշերվա երկինքը: Եթե մարդ թաքցնում է իր շողերը, ապա ոչ ոք նրան չի նկատում: Ահա թե ինչու են մարդիկ տխրում, իրենց միայնակ համարում, նրանք վախենում են ցույց տալ աշխարհին, որ կարողանում են շողալ արեւի պես, եւ ավելի ուժգին, քան արեւը:

Հովհաննես Թումանյան. Տպավորություններ

Տպավորություննե՜ր, Տպավորություններ... Ասես օդում լինեն եւ ամեն մի շնչելու հետ մտնեն մարդու մեջ, գտնեն հոգու ամենազգյուն կետերը եւ սկսեն խաղալ դրանցով:

Վինսենթ Վան Գոգի նամակը իր եղբորը՝ Տեոյին

Վինսենտ Վան Գոգ

Կ. Մ.-ն այսօր հարցրեց ինձ, թե արդյոք գեղեցիկ եմ համարում Ժերոմի «Ֆրինան», ես ել պատասխանեցի, որ ինձ շատ ավելի է դուր գալիս Իզրայելսի տգեղ աղջիկը, կամ Միլլեն, կամ էլ Էդ. ֆրիեռի պառավը: Ի՞նչ է իրականում նշանակում Ֆրինայի այդքան գեղեցիկ մարմինը:

Մարդը եւ աշխարհը

Մարդը շնչում է թթվածին եւ արտաշնչում ածխաթթու գազ, ծառը՝ շնչում է ածխաթթու գազ եւ արտաշնչում թթվածին: Նրանք չեն կարող առանց իրար ապրել, քանի որ ծառը ունի մարդու, իսկ մարդը՝ ծառի կարիքը: Ահա այսպես է կառուցված աշխարհը, դրանում կան հազարավոր փոքրիկ մասնիկներ, որոնցից ոչ մեկը ավելորդ չէ:

"Թմկաբերդի առումը" պոեմի բովանդակությունը

Թմկաբերդում իր չքնաղ կնոջ հետ ապրում էր քաջ Թաթուլը: Նադիր Շահը Թաթուլի թշնամին էր, և իրեն լուր էր հասել, որ Թաթուլի շունչ հոգին իր կինն է:

"Փարվանա" բալլադի բովանդակությունը

Փարվանա ճերմակ ամրոցում ապրում էր սեգ սարերի արքան: Արքան մի չքնաղ դուստր ուներ, որ իր կյանքի ուրախություններ: Մի օր, երբ արքան դեսպաններ ուղղարկեց ամրոցներն ու արքունիքները, որպեսզի կտրիճներն ու քաջերը գան ու իրենց ուժը ցույց տան: Կովկասի բոլոր կտրիճները հավաքվել են ու սպասում են մրցության ժամին:

Մեծն Թումանյանը

Ես հաճույքով Թումանյան եմ կարդում եւ լսում դեռ շա՜տ փոքր ժամանակվանից: Ու չնայած, որ նրա ստեղծագործությունները հիմա եւ երեք տարեկանում տարբեր ձեւերով եմ ըմբռնում, միեւնույն է, այդ Հովհաննես Թումանյանի կերպարը ինձ համար մնում է անփոփոխ:

Թումանյանի կյանքի անսասան օրենքը․ Վերլուծություն

1906թ-ին Թումանյանին ներկայացւում է  մի արտառոց ու անհեթեթ մեղադրանք. իբր Թումանեանը սպանել է «անտառապահ Շմակովին՝ կողոպտելու նպատակով»։

Վահան Տերյան բանաստեղծություններ

Կատարելություն

Աշխարհում կատարելություն չկա, ո՛չ Մալեւիչի քառակուսին է կատարյալ, ո՛չ էլ՝ Մոցարտի ռեքվիեմը: Կատարյալը չափանիշ չէ, այն թվերի պես անվերջ է ու ինչպես ցանկացած անվերջ բանի՝ մարդը ձգտում է հասնել դրան:

Արցունքները աղի են...

Մենք արտասվում ենք գիշերը, որպեսզի արևը չչորացնի մեր արցունքները:

Շնորհակալություն...

Ուշադրություն, ուշադրություն...

Մինչեւ կրակին չդիպչես, հեռու չես մնա դրանից

Իմ կարծիքով՝ ունեցածով բավարարվել պետք չէ, սակայն պետք է գնահատել այն, ինչ արդեն ունես: Սովորաբար մենք սկսում ենք գնահատել որեւէ բան այն ժամանակ, երբ կորցնում ենք դա: