Դրախտի ճանապարհը

Ուր էր, թե երջանկություն վաճառեին

Ինչ լավ կլիներ, եթե հրուշակեղենի խանութներում կիլոգրամներով երջանկություն վաճառեին: 

Առակ երջանկության մասին

Երջանկությունը շրջում էր ամբողջ աշխարհով և ում հանդիպում էր ճանապարհին, կատարում էր նրանց ցանկությունները, կատարում էր իր պարտականությունները:

Ես մի ծրագիր ունեմ

-Ես մի ծրագիր ունեմ:

Սիրո իմաստը

Այնքան վատ չէ ամուրի վիճակը, ինչքան վիճակը, երբ մարդը ապրում է ինքն իր համար,

Ասում են

« Գրկիր ինձ, ինձ հիմա միայն դա է պետք»…

Մենք այն պատմություններն ենք, որոնք մեզ հետ պատահել են

Մենք՝ մեր անունը, տարիքը կամ քաշը չենք: Մենք այն պատմություններն ենք, որոնք մեզ հետ պատահել են, երազանքները, որոնք մեզ գրավում են, պլանները, որոնք մենք կազմում ենք, զգացմունքները որոնց հետ ապրում ենք:

Հեղինակն անհայտ է

Աղբյուր

Ուրախացիր, դու ապագայում կմահանաս

Ուրախացիր, դու ապագայում կմահանաս:

Ինչո՞ւ են այստեղ բոլորը երջանիկ, բացի ինձնից

-Ինչո՞ւ են այստեղ բոլորը երջանիկ, բացի ինձնից:

Ի վերջո մարդ ենք...

Երկար նայեցի ծառերի տարբեր գույներ ու ձևեր ունեցող տերևներին: Սկսեցի նրանց դերեր տալ ու նմանեցնել մարդկանց՝ տարբեր տեսքերով, տարբեր ժպիտներով ու տարբեր բնավորություններով:

Մի ակնթարթ

Դու եկար ու այնպես գնացիր, որ ես նույնսիկ չհասցրի քեզնով ապրել: Եկար ու գնացիր մի ակնթարթի նման… Ու էլ հիմա չկա՛ս: Չեմ տեսնում քո լուսեղ դեմքը և չեմ լսում քո խռպոտ ձայնը: Դարձել ես մի երազ, մի երևակայություն...

Տխրությանս գունավոր հերոսը

Նա ուրիշ է…

Նրա համար դժվար է ապրել, որովհետև նա ապրել չգիտի, որովհետև նա չի կարողանում ապրել մարդկանց մեջ, իսկ առանց նրանց էլ ապրելն անհնար է թվում: 

Ես տանն եմ

Մինչ կրթահամալիրի մասին լսելը, հենց այսպիսի միջավայրի մասին էի երազում։

Մի տոպրակ ցանկություն

Դու ուրիշ էիր…Դու նման էիր մի գեղեցիկ ու փափուկ ձյան, որը շատ շուտ հալչում էր: 

Դու եկար ու հուշերի մի տոպրակ թողեցիր իմ կյանքում: 

Կրթահամալիրը տարիներ հետո...

Երբ սիրում ես ինչ-որ մեկին, ուզում ես, որ այդ մեկը լինի ամենալավը, ամենախելոքը, ամենագեղեցիկը, մի խոսքով`ամենա-ամենան:

Ցուրտ եղանակի տաք Դիլիջանը

Ուրբաթ առավոտյան, երբ բոլորն արդեն պատրաստ նստած էին, ես վերջինը շտապեցի երթուղային: Մի տեսակ անսովոր ու անորոշ էր ճանապարհը՝ Ժայռ չէր, Սևան չէր: Երևի սա հենց այն էր, ինչին երկար էինք սպաել: Նորություն էր, Դիլիջան էր: Մի փոքր երկար գնացինք, բայց այդ երկարությունն էլ իր պատճառներն ուներ: Հաճախ էինք կանգ առնում, քանի որ նորանոր վայրեր ու բազմաթիվ աչքեր կային, որոնք յուրովի այդ վայրերը դարձրեցին իրենցը: Դնելով կադրերի մեջ իրենց տրամադրությունն ու առանձնահատկությունները պահերն անմահացրեցինք ամենատարբեր կողմերից և բոլորն էլ հետաքրքիր են:

Տոնդ շնորհավոր, կրթահամալիր

Ես շրջեցի աշխարհի կեսը ու գտա մի վայր, որտեղ ապրում եմ մոտ վեց տարի:

Իմ ու քո աշունը

Շշնջա քո աշնանային բանաստեղծությունը մարդկանց ականջներին:

Մի անուշ թախիծ

Կարդացի Վանո Սիրադեղյանի «Սիրելու տարիք» պատմվածքը:

Մեր օրերում ապրողը

Հետաքրքիր է կարդալ մեր ժամանակներում ապրող գրողի մասին, կարդալ նրա պատմվածքները, քանի որ նա գրում է հենց մեր՝ մեր ազգի, ժողովրդի, երկրի մասին: