Իմ բոլոր եղանակների սիրելի աշունը

Ժպիտը ակնթարթ է տևում, բայց երբեմն հիշողության մեջ մնում է ընդմիշտ:

Իմ գտած ամենաթանկ գոհարը

Երեխա ժամանակ գրքերի արանքում թիթեռնիկներ էի չորացնում:

Ինչ-որ մի տեղ...

Փողոցներում, որտեղ հիմա դու չկաս՝ աշուն է, և մարդիկ քայլում են ոչ մի բան չնկատելով: Իսկ ես, ամեն անգամ անցնելիս բացակա եմ դնում քո անվան դիմաց: Իսկ դա նորմալ չէ: 

Դու...իմ աշնանային ամենամեծ սխալ

Հաճախ բառերն էլ չեն հերիքում, ու միայն նկարելն է ինձ օգնում: Շատ էի զայրացած, կրկին խզբզանք դարձավ: Ու հանկարծ պատռելուց առաջ քո պատկերը տեսա:

Ժայռի վրա կառուցված մեր տունը

Մի տուն կառուցեցի ժայռի վրա: Սովորաբար հյուրեր չէի ունենում, և սա առաջին անգամն էր, որ դռան թակոց լսեցի… Նա էր:

Քո մեջ եմ սկսվում և վերջանում...

Այն, ինչ գոյություն ունի հիմա, մի ժամանակ ուղղակի երազանք էր: Մի ժամանակ դու բոլորիս երազանք էիր: Իսկ հիմա դու մերն ես:

Այն ես անվանեցի ծաղիկ...

Բոլոր ծաղիկներն էլ երևի ինչ-որ մարդիկ են, որոնք հողից դուրս գալով փնտրում են մեկին և չեն գտնում, մեռնում են շուտով, մեռնում են վերջին անգամ:

Իմ փակ ազատությունը

Երբ ասում են` դու ազատ ես, շատերն ընկալում են դա որպես անսահմանություն։ Բայց իրականում ազատությունը բոլոր կողմերից էլ շրջափակված է սահմաններով ու դրանք անցնելը կարող է լինել ճակատագրական։ 

Ծանո՜թ-անծանո՜թ մարդիկ

Առաջին անգամն էր, որ նստած էինք դեմ դիմաց:

Արի հավերժ այսպես լուռ խոսենք...

Ինձ համար դու ոչ արև էիր, ոչ էլ լուսին։ Արևն ու լուսինը բոլորինն են։

Ատելության ու սիրո արանքում

Կրկին սևծովյան աղի ջուրն եմ կուլ տալիս, որ հոսում է իմ աչքերից:

Ներքին անկախություն

Հաճախ անկախությունն ու ազատությունը համեմատում են միմյանց հետ, անգամ նույնացնում։

Իմ օտար հարազատը

Մենք նորից հանդիպեցինք, ու դու ձեռքդ մեկնելով ներկայացար, ես թեթև սեղմեցի մատներդ ու արտաբերեցի հասարակ անունս, մտքումս կրկնելով` էսպես չի լինում, ով է տեսել հարազատները նորից ծանոթանան:

Քո կանգառը չէր, բայց դու իջար

Ժամանակը դու էիր ու հիմա, երբ չկաս՝ կանգնել է:

Հանգած մոխրամանը

Ես նույնպես Չեխովի նման սիրում եմ հետևել կրակին և չգիտեմ, թե ի՞նչ է այն։

Դու իմ ժամանակն էիր՝ իմ գունավոր ժամանակը

Միթե իմ վերջին հեքիաթն ավարտվեց... թե կարող ես, ինձ նորը պատմիր:

Հավատը լուռ զրուցում է ...

Աղասի Այվազյանի «Եկեղեցին»  ընթերցելիս թվաց, թե մի փոքր անհասկանալի է։ 

Մի՛ ամաչիր բարի ու քնքուշ լինել…

Այս աղտոտված աշխարհում մենք արդեն գրեթե մոռացել ենք, թե ինչ է մարդկային պահվածքը։ Կարող ենք մեզ պահել կենդանու, քարի նման, բայց մարդ լինելը մոռացել ենք։ Գիտենք ամեն ինչի գինը, բայց գնահատել չգիտենք։ Այն ինչ վաղ ժամանակներում չկար անգամ՝ սրբացրել ենք, իսկ թանկը սկսել անտեսել։

Սև-սպիտակը

Մարդկանց աչքերը յուրօրինակ հայելիներ են:

Ամենուրեք փնտրիր բարին

Մեզանից յուրաքանչյուրը մյուսների համար փակ գիրք է: