26 February 2017

Դառնացած ժողովուրդ


«Դառնացած ժողովուրդ» վերնագրով այս հոդվածը վերաբերում է առհասարակ աշխարհում ապրող բոլոր մարդկանց: Ամեն ինչ սկսվում է մարդուց, և խնդիրներն ու լուծումը նույնպես պետք է մարդու ներսում փնտրել: Նյութը կարդալով՝ զգացի Թումանյանի հիասթափությունը, բարկությունը, անհույս մարդկանց որևէ հույս տալու ցանկությունը: «Մտածմունքներ կան, որ սաստիկ ծանր են, բայց դուք դատապարտված եք մտածելու, չեք կարող փախչել նրանցից։ Նրանք էն ծանր հիվանդությունների նման են, երբ դուք գիտեք, որ ձեր մարմնի մեջ կրում եք քաղցկեղի խոցը, բարակացավի բացիլները կամ ժանտախտի թույնը։ Չեք կարող անց կենալ ու արհամարհել, կամ նրանք պետք է ձեզ հաղթահարեն ու սպանեն, կամ դուք պետք է մարդկային հանճարի տված ամեն միջոցներով վեր կենաք ցավերի դեմ ու ազատվեք, առողջանաք. իհարկե, եթե էնքան արիություն ու հասկացողություն ունիք»։ 

19 January 2017

Գնացքի ճամփաներով...


Չէ՞ որ ամեն մարդ պետք է կարողանա գեթ մի որևէ տեղ գնալ: Որովհետև այնպիսի ժամանակ է լինում, երբ անպայման հարկավոր է գեթ մի որևէ տեղ գնալ: Ժամանակն է արդեն, 34-րդ վարկյանին...

18 January 2017

Մարած կրակ

Սկզբում մի կրակ էիր: Այնպես էիր վառվում ու լուսավորում, որ բոլորը մոռացել էին խավարի մասին ու դժվար թե ինչ-որ մեկին խավար ասելիս քո դեմքին շշմած չնայեր ու չհեռանար: 

Անծանոթի ծանոթ ձեռքերը


Սառած ձեռքերին անհրաժեշտ են ձեռնոցներ: Ձեռնոցներ, որ կտաքացնեն: 

11 January 2017

«Շողակնը»՝ ինքնահաստատման հարթակ

«Շողակնը» լուսավորելու չափ շողալու ու փայլելու հարթակ է, որը մեզ ազատ արտահայտվելու հնարավորություն է տալիս:

4 January 2017

Կորցրել եմ արևը


Ես գրպանումս ջերմություն էի պահել, որ կիսեմ ձեզ հետ: Ես գրպանումս մի ամբողջ արև էի տեղավորել, որ շողալ կարողանամ: Գույներ էի հավաքել ու պահել, որ խամրել չկարողանամ:

28 December 2016

Սառնությունից հետո...


Հեշտ է մի քանի րոպեում ավերել այն, ինչ ամիսներով կառուցվել է: Հեշտ է մի քանի րոպեում կոտրել սեղանին դրված բաժակը, բայց չզգալ, չզգալ նրա ցավը, չլսել նրա ճչոցը լռության մեջ:

23 December 2016

Երկար մորուքով մարդուկին

Ամանորին հրաշքներ լինում են, Ձմեռ պապի հետ էլ են դրանք կատարվում: Բոլորի տներում ապրողը՝ մորուքով մարդուկը` մեր մարդուկը: Մանկությանս ամենա-ամենա հերոսը, ամենասպասված մարդուկը: 

13 December 2016

Սևակի պոեզիան՝ ջութակի նվագ

Սիրում եմ Սևակ կարդալ, սիրուն է գրում: Սևակը կախարդական է, նա կարող է մի երկու տողով կախարդել քեզ, քո հոգին: Բառախաղի է նման, բայց այնքան սիրուն է, այնքան հուզիչ: 

8 December 2016

Կյանքի խաղ


Հեռանում եմ հիմա ես քեզանից, սակայն հեռավոր ապագայում քեզ կգտնեմ… Կլինես մի ծերունի, ալեհեր մազերով: Կորած կլինեն մեր անցած օրերը, ու մեր անցյալը մենք կհիշենք ժպիտով:

Մեր աստղերն են մեղավոր

Մի օր, որ տեսնեք իրեն փոխանցեք, խնդրում եմ, որ լվացք կա անելու: Ասում են՝ բոլորիս ներսում էլ լվացք է հավաքվում, որ մի օր պետք է լվացվի:

Ամանորյա հրաշքը

 Նկարը՝ Vessna7
-Այ բոլորը չգիտես, թե ինչու սպասում են Ամանորին մի հրաշքի-ի-ի-ի…Իսկ իրականում ինչո՞վ է այդ օրը տարբերվում մյուսներից: Այ ժամերը արդեն խփել են 12-ին, բայց ոչինչ չի պատահում: Ինչպես ցանկանում էի տաքանալ, այնպես էլ հիմա եմ ցանկանում…,-ճնճղուկը շարժեց իր թևերը և ավելի շատ փքվեց:

4 December 2016

Ուզում ես երջանիկ լինել՝ քարացիր


Ծերուկը եգիպտական Սֆինքսին ասում էր. «Քայլել եմ Նեղոսն ի վեր, տատասկները խոցել են սրունքներս, և արևը կիզել է ալեհեր ճակատս. և հասել եմ քո դռանը: Ա՛րդ, բա՜ց քո շրթունքը՝ հավիտյան գոցված աշխարհի համար, և քո իմաստուն, քո անվրդով աչքերով, ինչ որ տեսել եմ դարերի շեղջում, ասա՛, հայտնի՛ր, հարցնում եմ՝ ի՞նչ է մարդկային կյանքի երջանկությունը: Մարդս խանձուրներից մինչև գերեզման անպարտելի հույսերով ձգտում է երջանկության, սակայն առանց իմանալու թե ի՞նչ է այն: Ասա՛, հայտնի՛ր ինձ, և ես կմտնեմ խրճիթից խրճիթ, ապարանքից ապարանք. և հարավին, նույնպես հյուսիսին, և արևելքին, նույնպես արևմուտքին բարձրաբարբառ կպատգամեմ քո հայտնությունը երջանկության իմաստի մասին…»

Երկու արվեստագետ


Միևնույն քաղաքում ապրում էին երկու քանդակագործ։ Նրանցից յուրաքանչյուրը ուներ իր կատարելությունը, որին ձգտում էր, և որը երազում էր դրսևորել, հանել հոգու անհունից, ձև ու մարմին տալ նրան, դարձնել ըմբռնելի, շոշափելի։ Մարդիկ կատարյալ չեն կարող լինել, բայց արվեստը կարող է: Նա, ով աշխատում էր օր ու գիշեր, լուռ ու մտախոհ, և ով կարողացել էր արտահայտել բոլորը, ամբողջ իր սրբության սրբությունը, որին նա պաշտում էր, վերջացնում է առաջինը: Նա լուրջ էր վերաբերում իր արվեստին, և ցուցադրման ժամանակ ինքն էլ ամբոխի հետ միախառնված զմայլվում էր քանդակի կատարելությամբ: 

Պահ քո գրկում

Ես բարձրացա տանիք, որպեսզի նետվեմ...